پادشاهى آن ملك ستمگر را سلب نمود و ديار او را ويران كرد و او به قتل رسيد و سگان شهر از گوشت همسرش ارتزاق كردند و همهء اينها به جهت قتل آن مؤمن و غصب اموال او بود ، پس از آن در شهر ، ستمگر ديگرى به فرمانروايى رسيد و نيامدن باران پس از خروج ادريس بيست سال طول كشيد ، بنا بر اين وخامت احوال اهل آن شهر به شدّت رسيد بطورى كه به سختى طعام خود را از شهرهاى مجاور تهيّه مىكردند ، آن وقت با خود گفتند : هر آينه ما به دعاى ادريس دچار اين مصيبت شده‌ايم و آسمان بر ما نخواهد باريد ، تا وقتى كه او از خدايش درخواست كند و ما از مكان ادريس بىاطلاعيم ، پس اى خدا ، خودت بر ما رحم كن و آنگاه همگى تصميم گرفتند كه بسوى خدا توبه و رجوع نمايند و از او بخواهند كه نزولات آسمانى را بر ايشان فرو فرستد . بنا بر اين با لباسهاى خشن بر خاكستر نشستند و خاك بر سر ريختند و از خدا طلب عفو نمودند ، آن وقت خداوند مهربان به ادريس وحى كرد كه هر آينه قوم تو توبه كرده‌اند و من خداى بخشنده و مهربان و توبه پذيرم ، پس به آنها رحمت كرده‌ام ، و هيچ چيز مانع از فرستادن باران نيست جز درخواستى كه تو از من نموده‌اى كه من بر آنها نبارم تا وقتى كه تو درخواست كنى ، پس اى ادريس تو نيز از من بخواه كه بر آنها باران فرو فرستم ، ادريس گفت : خدايا من از تو درخواست نمىكنم ، آن وقت خداوند عزّ و جلّ به ملكى كه مأمور رساندن غذاى ادريس بود وحى كرد كه به او غذا نرساند ، آن روز تا شب غذايى به ادريس نرسيد ، پس گرسنه و غمگين شد و وقتى روز دوّم هم غذايش نرسيد ، گرسنگى او شدّت گرفت و آن وقت به مناجات پرداخت و گفت : پروردگارا قبل از اينكه مرا قبض روح كنى ، روزى مرا قطع نموده‌اى ؟ ! در اين هنگام خداوند عزّ و جلّ به او وحى كرد كه : اى ادريس تو از اينكه غذايت سه روز قطع شده به جزع افتاده‌اى ، امّا چون از گرسنگى اهل قريه‌ات بىخبرى و نمىدانى كه در اين بيست سال بر آنها چه گذشته ، از بابت احوال آنان جزع نمىكنى ، و وقتى هم كه من تو را از توبه و كوشش آنان در جلب رحمت خود خبردار نمودم و به تو امر كردم كه از من درخواست نزول باران نمايى ، دريغ ورزيدى و بر آنها بخل نمودى ، و وقتى كه گرسنگى را چشيدى صبر تو به انتها رسيد و جزع و فزعت آشكار شد ، پس حالا از جاى خود برخيز و خودت معاش خود را مهيّا كن ،